– Osoby prywatne
– Organizacje pozarządowe
– Instytucje publiczne
– Grupy nieformalne
Działania lokalne i ogólnopolskie, projekty przygotowane przez osoby prywatne, organizacje i instytucje oraz inne wyjątkowe inicjatywy, które stawiają ochronę dzieci w centrum działań, realnie zmieniają ich życie i inspirują innych. Zgłaszane projekty powinny być realizowane w 2025 roku (mogą być rozpoczęte wcześniej, pod warunkiem że trwają w 2025 roku) – niezależnie od skali czy zasięgu.
Wypełnij formularz zgłoszeniowy.
W gronie ubiegłorocznych laureatów Nagrody im. Aliny Margolis-Edelman znaleźli się: Dom Wytchnieniowy „Kokoszka” (Fundacja „Wrocławskie Hospicjum dla Dzieci”) za stworzenie bezpiecznego miejsca dla dzieci wymagających stałej opieki, Gmina Libiąż, za kampanię „Spokojna głowa!” i „Odłóż telefon i żyj”, Fundacja Cześć Ciało za edukację o dojrzewaniu i emocjach oraz profesor Jacek Pyżalski, z nagrodą specjalną za działania na rzecz ochrony dzieci przed przemocą.
XIII edycji Nagrody 2023: Izabela Marcewicz-Jendrysik, prezeska Warszawskiego Centrum Opieki Medycznej „KOPERNIK”, oraz Fundacja Sempre a Frente z Lublina
XII edycja Nagrody 2022: dr Paulina Bownik, Mariusz Kurnyta i Fundacja Słonie na Balkonie
XI edycja Nagrody, 2021: Żaneta Rechnio
X Jubileuszowa edycja Nagrody, 2020: Agata Kołodziejczyk
IX edycja Nagrody, 2019: Maria Janowska i dr n. med. Krzysztof Szwajca
VIII edycja Nagrody, 2018: Katarzyna Konewecka-Hołój
VII edycja Nagrody, 2017: Jolanta Bobińska
VI edycja Nagrody, 2016: Anna Tuszyńska
V edycja Nagrody, 2015: Marzena Affeldt
IV edycja Nagrody, 2014: Łukasz Ługowski
III edycja Nagrody, 2013: Joanna Radziwiłł
II edycja Nagrody, 2012: Bożena Kazanowska
I edycja Nagrody, 2011: Ryszard Izdebski i Jolanta Paruszkiewicz
Alina Margolis-Edelman – wybitna lekarka i społecznica, która całe swoje życie poświęciła pomocy ludziom. W okresie okupacji uczęszczała do Szkoły Pielęgniarskiej w warszawskim getto; przeżyła po stronie aryjskiej, walcząc później w Powstaniu Warszawskim (odznaczona Krzyżem Walecznych). Z ruin Warszawy wyniosła na noszach swojego późniejszego męża Marka Edelmana.
Ukończyła studia medyczne, pracowała jako pediatra prowadząc również działalność badawczą, organizowała system pomocy dzieciom cukrzycowym. Od 1970 roku we Francji, gdzie pracowała jako lekarz specjalizujący się w pomocy dzieciom krzywdzonym. Współtwórczyni organizacji Lekarze Świata, z ramienia której przebywała na misjach medycznych w wielu państwach świata. Odznaczona za pomoc uchodźcom z Wietnamu, tzw. boat people.
W okresie stanu wojennego z Francji pomagała opozycji solidarnościowej, prezes Association Cahiers Littéraires, pierwszego wydawcy kwartalnika „Zeszyty Literackie”. Po 1989 roku otworzyła w Polsce Biuro Pomocy Inicjatywom Społecznym, a w 1991 roku założyła Fundację Dzieci Niczyje (obecnie Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę) pomagającą dzieciom krzywdzonym; organizowała również system leczenia dzieci niedosłyszących. Do końca życia pozostała we władzach Fundacji.
